Kunst aan de Vaart

De schilderijen van Francis Kilian zijn zo gelaagd – ook letterlijk, in verf en soms tempera – dat je als je er lang naar kijkt op een gegeven moment niet meer weet wat van jou is en wat van de kunstenares. En door al die lagen schijnt een witgouden licht, dat in je hersens op een knopje drukt. De figuren, vaak vrouwelijk, hebben heel veel weg van een mens, maar zijn dat toch weer niet. Precies daarom prikkelen ze ons onbewuste en associëren we erop los. Steeds is er het ‘zijn in de tijd’ zonder een actie.