Voor Olga Kovtun is schilderen als het schrijven van een gedicht. In haar mystiek-realistische werk in pastel en olie klinkt haar Russische afkomst in de verte door. Zij geeft de voorkeur aan het werken met materialen die haar een dieper gevoel geven, zoals papier, kleurpotlood, pastel, of tempera. Deze materialen zijn transparant en overheersen niet, maar laten wel hun sporen na en verdwijnen ook weer makkelijk, ruimte makend voor een nieuwe wereld van gevoel. Olga houdt van ruimte, als een moederschoot gezellig en warm, van waaruit zich een wonderbaarlijke wereld opent. Zij wil dat niet beseffen, er geen waarde aan verbinden of begrijpen. Olga wil het geheim ervan ervaren en doorgeven. Dat geeft haar voldoening in het leven.