Brenda Hardijk ziet zichzelf als een regisseur, die de regie overneemt van de beeldenstorm in haar hoofd. Uit die beeldenstorm kiest Brenda fragmenten die zij in driedimensionale vorm omzet. Hiervoor gebruikt ze klei. Klei daagt haar uit contrasten te zoeken en te komen tot wat zij omschrijft als ‘stilstaande momenten in balans’. Deze contrasten zijn stoer, maar toch elegant. Glad en tegelijkertijd ruw.